Life for Life
"Το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου!!!"


"The marvel nowhere is not,
despite it circulates in
the veins of the pesrson!!!"


ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Εμείς στο χωριό μας έχουμε ακόμα αυλές. Εκεί μαζευόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε, καλαμπουρίζουμε, ψιλοτσακωνόμαστε
μέχρι τις... πρώτες πρωινές ώρες
! Κοπιάστε ν' αράξουμε!!!

-Χτυπήστε στην ΑΥΛΟΠΟΡΤΑ να σας υποδεχτούμε!
-Aναζητείστε το"Ποίημα του μήνα" στο τέλος της σελίδας.

21.2.17

«Ανεπίτρεπτη, υβριστική συμπεριφορά Αμερικανών προς Έλληνες»


Φίλες και Φίλοι καλησπέρα από τη συνοικία των Θεών, το πιο κάτω δημοσίευμα μου το έφερε ο Mr Alex και είναι από την εφημερίδα ΕΒΔΟΜΗ που κυκλοφορεί στην ΝοτιοΑνατολική Αττική. Στην πρόσφατη συνάντηση που είχα με τα μέλη της ΟΜΑ.Σ. στο Μουσείο της Ακρόπολης αυτό το δημοσίευμα ήταν που κυριάρχησε στη συζήτησή μας, ελπίζω να έχει και για σας το ίδιο ενδιαφέρον και προβληματισμό που είχε για μας. Πολύ θα ήθελα να μάθαινα την άποψη του μεγαλοκαθηγητή από την πόλη των Φαρσάλων σχετικά με την απάντηση που δίνει η κ. Φαίδρα Φραγκομανώλη-Κοκόλα. Σας ευχαριστώ για τον κόπο που θα κάνετε διαβάζοντας το πιο κάτω άρθρο, με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση ο Επικούρειος Πέπος. ΥΓ. Κύριε καθηγητά από την ιστορική πόλη των Φαρσάλων αυτά που αναφέρει η απαντητική επιστολή να τα γνωρίζουν άραγε οι μαθητές σας; Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να τους το διαβάζατε για να δείτε πόσα ελληνόπουλα γνωρίζουν τα αυτονόητα, και αν δεν τα γνωρίζουν ποιοι φταίνε; Σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ιαπωνία ένα μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών θα είχαν κάνει χαρακίρι, απλά το αναφέρω, προς θεού δεν σας προτρέπω να κάνετε κι εσείς το ίδιο.
Από τον αναγνώστη Δημήτριο Μανωλάτο (Βούλα) ελάβαμε την παρακάτω επιστολή που απευθύνεται στους συνεργάτες της “Εβδόμης” Κώστα Βενετσάνο και Φαίδρα Φραγκομανώλη - Κοκκόλα. Το θέμα του είναι «Ανεπίτρεπτη, υβριστική συμπεριφορά Αμερικανών προς Έλληνες».
Παραθέτουμε την επιστολή σχεδόν στο σύνολό της και την απάντηση που δίνει η Φαίδρα Φραγκομανώλη - Κοκκόλα:
«Αξιότιμοι και αγαπητοί κα Φαίδρα και κε Κώστα σας χαιρετώ και ζητών συγνώμη για την όποιαν και εκ νέου ενόχληση. Εις την παρούσαν - έστω και σκοπτική - αναφορά μου προβαίνω επιθυμώντας να σας γνωρίσω τα ακόλουθα, τα οποία, απαιτούν γνωστοποίηση όλων των Ελλήνων συμπατριωτών μας, καθώς αποτελούν την πιο επαίσχυντη - μοναδική ειδεχθή και σιχαμερή πράξη, νομικά ανεπίτρεπτη συκοφαντία, ως ακολούθως, εν συντομία αναφέρομαι.
Από δεκαετίες πριν στην Αμερική (Η.Π.Α.) - θεωρητικά σύμμαχος χώρα - έχει εκκινηθή μιά ντροπιαστική συμπεριοφoρά κατά των Ελλήνων τους οποίους είχαν αρχίσει να αποκαλούν «βλάκες», «ηλίθιους» (idiots - unintel- ligent). Όντας ανενόχλητοι από τους Έλληνες συνέχισαν αυτή την τακτική, και έχουν φθάσει σε σημείο, ώστε, ― όλους όσους έχουν πράξει, ενεργή- σει κατά λάθος τρόπο ή ― όλους όσους δεν καταλαβαίνουν κάτι, δεν τους αποκαλούν ”βλάκες” ή “ηλίθι- ους” αλλά “Greeks”.
Και όταν κάποιοι ομιλώντας εκφρά- ζονται λάθος, ή ότι λέγουν είναι δυσνόητο, τότε τους απαντούν: «αυτό φαίνεται σαν ελληνικό για μένα» [it sounds Greek to me]. Οντας ανενόχλη- τοι, συνέχισαν, με αποτέλεσμα η τοι- αύτη συμπεριφορά τους να έχη εξαπλωθή και έτσι εφαρμόζεται σε όλες τις πολιτείες τους από Καναδά έως Μεξικό και από Ατλαντικό έως Ειρηνικό.
Και δεν περιορίζονται πια μόνο σε τέ- τοιες λεκτικές αναφορές αλλά, μετά άρχισαν και συνεχίζουν να αναφέρονται έτσι ακόμη και στα λεξικά τους, έχοντας πια, ανεμπόδιστα, υιοθετήσει αυτό τον επαίσχυντο και υβριστικό τρόπο, έκφρασης, χωρίς να νοιάζονται εάν έτσι, θίγουν την ηθική και πνευματική υπόσταση των Ελλήνων. Ωστε, είτε φραστικώς ή γραπτώς, προβαίνουν ανεμπόδιστα σε τέτοια ανεπίτρεπτη συκοφαντία - καθώς φάινεται και έτσι αποδεικνύεται από τις γρα- πτές αναφορές σε όλα τα Αμερικάνικα Λεξικά μεταξύ των οποιών τα « The American College Dictionary» στην 5η επεξήγηση της λέξης “Greek” σελ. 530 καθώς και στ ο WEBSTER’S New World College Dictionary” σελ. 623. Το ερώτημα είναι πως και γιατί ούτε ο Αμερικάνικες μα ούτε και οι Ελληνικές κυβερνήσεις δεν λαμβάνουν μέτρα διόρθωσης αυτών των γραπτών υβρι- στικών αναφορών έως τώρα;
Οι Ελληνες που ζουν στην Αμερική, και φυσικά η Πρεσβεία μας και το Προξενείο, φυσικά θα γνωρίζουν, μα πώς και γιατί δεν ενημερώνουν την ελλη- νική κυβέρνηση;;; Ετσι ώστε έχουμε φθάσει στο σημείο, όποιος από εμάς τους ‘Ελληνες πάει στην Αμερική και ερωτηθείς από πού είναι ή τί εθνικό- τητα έχει, απαντώντας ότι είναι “Greek ”, δηλώνει “ βλάκας ”!!! και οι Αμερικανοί που τους ακούν γελούν! Έως πού θα πάει αυτό;;; Τέλος πάντων, έτσι έγινε και πι- στεύοντας ότι αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να αποκαλυφθεί για να διορθω- θεί απευθύνομαι προς εσάς κάνοντάς σας το γνωστό επαφιέμενος στη δυνατή ανταπόκρισή σας, μέσω δημοσιεύσεως ή και ενημερώνοντας τις κατάλληλες ελληνικές αρχές / γραφεία, ακόμα και πολιτικούς και τον Πρόεδρό μας.
Δημ. Μανωλάτος
Υ.Γ. Απευθύνομαι προς αμφοτέρους υμάς τους αναφερόμενους παραλήπτες εκτιμώντας τον τρόπο έκφρασής σας, σε κάθε φύλλο της Εβδόμης.


Απάντηση στην επιστολή του κ. Δημ. Μανωλάτου.

Αξιότιμε κ. Δημ. Μανωλάτε Θα ήθελα να ευχηθώ τα καλύτερα για τον μήνα Φεβρουάριο, που βιαστικά πρόβαλε στο νέον έτος που διάγουμε!
Με μεγάλη μου ευχαρίστηση θα αναφερθώ πολύ περιληπτικά στα ιστορικά γεγονότα που είναι συνδεδεμένα με το όνομα ‘’Γραικός’’, μήπως μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε ... .τις παρερμηνείες της λέξης.- Ο γιος του Τιτάνα Ιαπετού, ο Προμηθέας είχε γιο τον Δευκαλίωνα, ο οποίος διασώθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό από το λιώσιμο των πάγων της κεντρικής Ευρώπης, τότε που η Μέση Γη έγινε Μεσόγειος Θάλασσα και οι περισσότεροι πρόγονοι των Ελλήνων, οι ονομαζόμενοι Πελασγοί πνίγηκαν, αλλά ο Δευκαλίωνας ακούγοντας την συμβουλή του προνοητικού πατέρα του, του Προμηθέα σώθηκε μαζί με την οικογένειά του μέσα σε μια κιβωτό που προσάραξε την 9η ημέρα σε μια ψηλή κορυφή του όρους Παρνασσού, την Λυκώρεια, η οποία σήμερα λέγεται Λυάκουρα. Τα παι- διά του Δευκαλίωνα και της Πύρρας ήταν ο Αμφικτύονας και ο Έλληνας, που με την Ορσηίδα γέννησαν τον Αίολο, γεννήτορα των Αιολών, τον Δώρο, γεννήτορα των Δωριέων και τον Ξούθο, που έμοιαζε της γιαγιάς του της Πύρρας και γέννησε ξανθιά παιδιά, τον Αχαιό, γεννήτορα των Αχαιών και τον ́Ιωνα, γεννήτορα των Ιώνων. Η Πανδώρα η νεότερη, (Πανδώρα λέγανε και την πρώτη γυναίκα, την οποία παντρεύτηκε ο αδελφός του Προμηθέα ο Επιμηθέας), εγένησε από τον έρωτά της με τον Δία, τον Γραικό. Είναι η ίδια που της έδωσαν οι Θεοί το περίφημο ‘’κουτί’ με τα δώρα. Όταν ο Γραικός έγινε βασιλιάς της περιοχής μεταξύ Πίνδου και Ολύμπου, ανάγκασε όλους τους διασωθέντας Πελασ- γούς να λέγονται Γραικοί. Γραικός, σημαίνει παλαιός, επειδή ήταν οι πιο παλιοί και αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής. Η μικρότερη κόρη του Δευκαλίωνα η Θυία μαζί με το Δία έκανε τον Μακεδνό, τον γεννήτορα των Μακεδνών ή Μακεδόνων και τον Μάγνη τον γεννήτορα των κατοίκων της Μαγνησίας! Όταν βασιλιάς της Φθίας (Φθιώτιδας) έγινε ο ξάδελφος του Γραικού, ο Έλληνας απαίτησε όλοι οι λεγόμενοι Γραικοί να ονομαστούν Έλληνες. (Έλληνας σημαίνει αυτός που σκορ- πίζει το φως της Γνώσης προχωρώντας μπροστά).
Ο Αριστοτέλης , το Πάριο χρονικό, ο Απολλόδωρος κ.α. αναφέρουν ότι οι Έλληνες πριν λέγονταν Γραικοί, πρβ: «πρώτον μεν Γραικοί νυν δε Έλληνες» (Πάριο Χρονικό). Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204 και ιδίως από τους Οθωμανούς το1453, επικρά- τησε σε λαούς που είχαν εγκατασταθεί στην Ευρώπη όπως οι Κέλτες, οι Σάξονες, οι Σκανδιναβοί, οι Νορμανδοί, καθώς και τα βάρβαρα γερμανικά φύλα, τα οποία ονομάστηκαν μ’ ένα όνομα Φράγκοι και είχαν ασπασθεί τον Χριστιανισμό, επειδή είχαν κατακτήσει τα τεράστια πλήθη της ανατολικής Ρωμανίας, για να τα ξεχωρίσουν απ’ αυτούς αλλά και για να δείξουν ότι είναι υπόδουλά τους, ονόμασαν όλους αυτούς τους κατοίκους Γραικούς με την αιρετική -όμως- σημασία της λέξης από το λατινικό Γραικύλος ( Graeculus ) , που δηλώνει τον αιρετικό, τον αγύρτη, τον κλέφτη, τον αλήτη και τον απατεώνα. Κράτησαν την ονομασία Ρωμαίος για τον εαυτό τους και ονόμασαν την Παπική Φραγκική εκκλησία Ρωμαιοκα- θολική! Ο Αδαμάντιος Κοραής ονόμαζε τους Έλληνες Γραικούς, επειδή δεν μπορούσε να τους πει Έλληνες, αφού από την εποχή του Ιουστινιανού καταδιώκονταν οι Έλληνες σαν ειδωλολάτρες και από την εποχή των Ρωμαίων κατακτητών τούς είχε επιβληθεί να λέγονται Ρωμαίοι πολίτες για να σφετεριστούν οι κατακτητές τις γνώσεις του μοναδικού ελληνι- κού μεγαλείου και κάθε τι ελληνικό να μετονομασθεί σε Ρωμαϊκό! Έτσι η λέξη έγινε μπαλάκι στα μιαρά χέρια των ‘’πάσης φύσεως’’ σφετεριστών, αρπάγων και κακοποιών για δικό τους όφελος.
Τα συμπεράσματα δικά σας .
Φαίδρα Φραγκομανώλη -Κοκκόλα

Πηγή: Εφημερίδα Εβδόμη.

20.2.17

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΟΜΑ.Σ. (ΟΜΑΔΑΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ.)

Αυτή η φωτογραφία θα πάει για Όσκαρ.
Φίλες και Φίλοι σας καλησπερίζω από την συνοικία των Θεών, το σημερινό μενού της ανάρτησης θα είναι αφιερωμένο στην επίσκεψη της Διοτίμας, στα δρώμενα και στις συναντήσεις που κάναμε σχετικά με την ένταξη της Λ.Ο.Γ. στις Μ.Κ.Ο. και την δημιουργία τράπεζας αίματος για όλους τους Γοργογυραίους. Προκειμένου να υποδεχθώ την κ. Πρόεδρο στο ΚΤΕΛ Τρικάλων είχα κανονίσει με τον πρόεδρο της Ο.ΚΡ.Α. να βρισκόμαστε εκεί στις 11.00 ώστε να ελέγξουμε και την περιοχή για λόγους ασφάλειας της προέδρου, και για να παραλάβουμε την ανθοδέσμη που θα μας έστελνε ο Λουλουδάς. Εγώ προκειμένου να βρίσκομαι εκεί στην ώρα μου έφυγα από το σπίτι (Κάντζα) στις 10.00 η κ. Πρόεδρος ήταν προγραμματισμένο να αφιχθεί με ειδικό λεωφορείο στις 11.45 δυστυχώς λόγω ενός τροχαίου στην Αττική οδό έκανα να φθάσω στο ΚΤΕΛ μιάμιση!!!!!ώρα ευτυχώς έφτασα λίγα λεπτά πριν την άφιξη της κ. Προέδρου. Εγώ είχα μαζί μου το ακκορντεόν και ο Αρκάς το Μαντολίνο του, με το που κατέβηκε η κ. Πρόεδρος τα δυο σκαλιά αρχίσαμε να παίζουμε το τραγούδι ''με αεροπλάνα και παπόρια'' ο κόσμος εκστασιασμένος παρακολουθούσε και αναρωτιόταν ποια να είναι άραγε αυτή η Μούσα; Στην επιστροφή φθάσαμε στο σπίτι σε 20λεπτά ευτυχώς. Αφού κατεβάσαμε τις αποσκευές της κ. Προέδρου -5 βαλίτσες!!!!- Αμέσως μετά αναχωρήσαμε από το σπίτι για να επισκεφθούμε το Νοσοκομείο Άγιος Σάββας όπου συναντήσαμε την γοητευτική μητέρα της Μυρτώς, την υπέροχη Βασιλική προκειμένου να μας καθοδηγήσει για τα επόμενα βήματά μας. Στην πορεία επισκεφθήκαμε το Εφετείο Αθηνών όπου η κ. Πρόεδρος συνάντησε τους δικαστικούς λειτουργούς, και παρακολούθησε την εξέλιξη μια δίκης με κατηγορούμενους εμπόρους ναρκωτικών. Η κ. Πρόεδρος σε συνεργασία με τον πρόεδρο της ΟΚΡΑ Κονταξή Αρκά-Παναγιώτη ενημερώθηκαν για τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν ώστε στο επόμενο διάστημα η Λ.Ο.Γ. να καταθέσει το καταστατικό της για ένταξη στις Μ.Κ.Ο. Ο πρόεδρος της ΟΚΡΑ σκέφτεται κι αυτός να προβεί στις ανάλογες ενέργειες ώστε να ενταχθεί κι αυτή στις Μ.Κ.Ο. μιας και το πρότζεκτ με τους ομογενείς οικονομικούς παράγοντες της Αμερικής δεν είχε αίσιο τέλος. Στην πορεία μεταβήκαμε σε μια παραδοσιακή πιτσαρία όπου ο πρόεδρος Αρκάς μας έκανε το τραπέζι με γεύσεις παραδοσιακές όπου η πιπεριά με την εξαίσια και στιβαρή γεύση της ξετρέλανε την Διοτίμα και τον Αρκά. Μετά το γεύμα ο Αρκάς μας πήγε στο καφέ the magot! της περιοχής όπου μας πρόσφεραν τρεις γευστικούς βραζιλιάνικους καφέδες. Εκεί μεταξύ κουβεντούλας και απόλαυσης του εσπρέσσο και του καπουτσίνου η Διοτίμα μας εξέπληξε προσφέροντας σε μένα και στον Αρκά δυο πολύ όμορφα δώρα. Διοτίμα σ' ευχαριστούμε από καρδιάς. Εκεί μας περίμεναν δυο πολύ ευχάριστες εκπλήξεις, συναντήσαμε τους καταπληκτικούς-μοναδικούς γονείς της Μυρτώς, και τον εκλεκτό μας φίλο τον ευεργέτη της ΟΚΡΑ τον Κύριο ΧΟΥΑΝ ΡΟΤΣΑ ο οποίος ξετρελάθηκε που ξανασηνάντησε την Διοτίμα γιατί είναι η αδυναμία του, καθώς επίσης και ο Αρκάς. Αφού ήπιαμε τα γευστικά εσπρεσσάκια μας, αμέσως μετά ο Αρκάς αναχώρησε για Γλυφάδα κι εγώ με την πρόεδρο για την Κάντζα. Η Δολέντσια μας περίμενε γιατί η κ. πρόεδρος τυγχάνει να είναι και συγγενής της και είχαν πάρα πολλά να πουν. Την επόμενη μέρα η Διοτίμα μου εξομολογήθηκε πως η ώρα που πέρασε μαζί με τη θεία της της άρεσε πάρα πολύ, ένιωθε πολύ όμορφα που ήταν κοντά της γιατί η θεία Δολέντσια της αγκάλιασε σαν παιδί της. Η Διοτίμα κάλεσε την Μελισσάνθη να την ξεναγήσει το τριήμερο της καθαροδευτέρας στην πανέμορφη πόλη των Τρικάλων, γιατί αν και η καταγωγή των γονιών της είναι από τα Τρίκαλα η ίδια δεν γνωρίζει καλά την πόλη. Μακάρι η Μελισσάνθη να το αποφασίσει μιας και στην πόλη των Τρικάλων διοργανώνουν το πιο ανατρεπτικό καρναβάλι όλης της Θεσσαλίας και όχι μόνο. Το πρόγραμμα για το απόγευμα είχε δείπνο εργασίας με τους: Διοτίμα, Αρκά, Αστροτόμ, Μελισσάνθη, Δολέντσια, Πέπος και Ηγέτης, η κ. Πρόεδρος λόγω των γενεθλίων της που είναι την ερχόμενη βδομάδα, και επειδή την ερχόμενη βδομάδα θα είναι στα Τρίκαλα ζήτησε από τον Αρκά να κανονίσει το βράδυ να συμφάγουμε, αυτό και έγινε. Η Δολέντσια έκανε ένα πολύ όμορφο δώρο στην Διοτίμα, ήταν ένα πανέμορφο ελεφαντάκι, άραγε η που το γνώριζε πως τα ελεφαντάκια ήταν το αγαπημένο ζωάκι της Διοτίμας; Διοτίμα σ' ευχαριστούμε για το υπέροχο δείπνο. Αργά το βράδυ επιστρέψαμε στο σπίτι και από εκεί στο Κορωπί στην κατοικία της Άλκηστης όπου θα διανυκτέρευε η κ. Πρόεδρος με τον Αρκά. Το επόμενο πρωί το ραντεβού ήταν στις 11.00 στο Μουσείο της Ακρόπολης. Ο μόνος που ήταν εκεί στις 11.00 ήταν ο Επικούρειος Πέπος, τα ελληνόπουλα ήρθαν στις 11.30 ένυ γουέι σιγά σιγά θα στρώσουν. Δυστυχώς λόγω γρίπης δεν παραβρέθηκε ο Πυθαγόρας, η Ναυσικά δεν το γνωρίζω γιατί δεν ήρθε, και το χειρότερο ούτε μ' ενημέρωσε, αλλά και στο τηλέφωνο απάντησε όταν την κάλεσα. Ελπίζω πάντως να είναι καλά. Μαζί με τα ιδρυτικά μέλη Διοτίμα, Άλκηστη και Αρκά για 3 ώρες περίπου συζητήσαμε πολλά και διάφορα θέματα. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να ξεναγήσουμε την Διοτίμα στη συνοικία των Θεών και ειδικότερα στην περιοχή ''Αναφιώτικά'' ο Επικούρειος Πέπος λόγω του ό,τι μεγάλωσε στην περιοχή των Θεών ξενάγησε κατά τον καλύτερο τρόπο τα φιλαράκια του. Τους πήγε από το εργαστήριο του καλλιτέχνη Γιώργου Σαββάκη, από την παραδοσιακή Πλακιώτικη Ταβέρνα ''η Σπηλιά της Ακρόπολης'' γιατί εκεί την δεκαετία του 80 εργαζόταν ω υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων ο πατέρας της Διοτίμας, από τους ''Αέρηδες'' από τον Βάκχο, από το Φανάρι του Διογένη, από την οδό Θεωρίας όπου υπάρχει το κτήριο του πρώτου Ελληνικού Πανεπιστημίου, από την Τριπόδων 18 όπου ο Πεπέ έζησε τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής του λόγω ειδικών συνθηκών, και καταλήξαμε στο Μοναστηράκι για να πάρουμε το ΜΕΤΡΟ για επιστροφή. Το βράδυ στις 20.40 είχαμε ραντεβού στην οδό Σαρρή 12 όπου βρίσκεται το Θέατρο ''ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ'' για να παρακολουθήσουμε την παράσταση ''ήταν όλοι τους παιδιά μου''. Θα πω λίγα λόγια για την παράσταση την οποία μας παρότρυνε ο Ηγέτης να πάμε να δούμε. Μιας όμως και αναφέρθηκα στον Ηγέτη να σας αναφέρω ένα καταπληκτικό γεγονός. Όταν πήγαμε στο Μοναστηράκι για να πάρουμε το ΜΕΤΡΟ η Διοτίμα και η Άλκηστη αποφάσισαν να πάνε έως το ΚΟΥΚΑΚΙ γιατί εκεί σε κάποιο καφέ εργαζόταν μια φίλη της Άλκηστης. Πράγματι συνάντησαν τη φίλη και καθίσαν να πιουν ένα ποτό. Μετά από μισή ώρα περίπου τους πλησίασε κάποιος και τους μιλούσε, όταν τον αντίκρισαν δεν πίστευαν στα μάτια τους, είχαν μπροστά τους τον Ηγέτη!!!!!!!!!!! Αφού τους πήρε κάποια λεπτά της ώρας για να συνέλθουν του ζήτησαν να κάθισε και να τους εξηγήσει πως βρέθηκε εκεί. Τους είπε πως πέρναγε τυχαία και ρίχνοντας μια ματιά μέσα είδε δυο πολύ όμορφα κορίτσια και μπήκε για καμάκι!!!! Μόλις όμως πλησίασε έμεινε κι αυτός με το στόμα ανοιχτό γιατί αρχικά γνώρισε την Άλκηστη και κατόπιν την Διοτίμα. Αν είναι δυνατόν σε μια πόλη 4; εκατομμυρίων να συναντήσεις δυο φιλαράκια, απίστευτο κι όμως αληθινό. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μόνον στον Ηγέτη. Συνεχίζω για την θεατρική παράσταση το πρώτο μέρος ήταν εντελώς ανιαρό, το δεύτερο μέρος ήταν καταπληκτικό. Ειδικότερα η ερμηνεία του κ. Καταλειφού ήταν συγκλονιστική, επίσης πολύ καλός στον ρόλο του ήταν και ηθοποιός που έπαιζε τον γιό του. Το σκηνικό δεν μ' ενθουσίασε καθόλου, εγώ νομίζω πως θα το σκηνοθετούσα καλύτερα. Επίσης κάτι που το κάνουν ίσως όλα τα θέατρα είναι το γεγονός πως αναγκάζουν λόγω Σαββάτου να πληρώνουν όλους όσους δικαιούνται μειωμένο εισιτήριο να πληρώνουν ολόκληρο. Αυτό το θεωρώ απαράδεκτο. Την παράσταση παρακολούθησαν τα εξής μέλη της Ο.ΚΡ.Α.-Λ.Ο.Γ.-ΟΜΑ.Σ. Δήμητρα-Περσεφόνη, Ηρώ, Άλκηστη, Αρκάς, Διοτίμα, Μελισσάνθη, Δολέντσια, και ο Πεπέ. Μετά την παράσταση τα μέλη παραβρέθηκαν σε πάρτι μασκέ όπου έγινε της κακομοίρας.
Την Κυριακή η κ. Πρόεδρος είχε πολλές και διάφορες συναντήσεις και κατά τις 23.00 αποφάσισε να αποσυρθεί για ξεκούραση γιατί την επόμενη το πρωί στις 05.00 θα έπρεπε να σηκωθεί προκειμένου να αναχωρήσει για Τρίκαλα. Στις 06.00 ο ιππότης Αρκάς ήταν απίκο για να μεταφέρει την Διοτίμα στο ΚΤΕΛ ΤΡΙΚΑΛΩΝ όπου με ειδική πτήση θα αναχωρούσε για το Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι. 
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ήταν ένα μαγικό μαγικό τριήμερο, Διοτίμα ελπίζω να σε ξαναδούμε σύντομα, επίσης ελπίζω πως η παραμονή σου εδώ να ήταν και για σένα εξίσου όμορφη και δημιουργική. Αν τα καταφέρεις να μας ξανάρθεις στις 5 Μαρτίου που θα κάνουμε την μεγάλη βόλτα πολιτισμού θα μας δώσεις πολύ μεγάλη χαρά. Θέλω να εξομολογηθώ το εξής: Αυτά τα τρία πλάσματα, Διοτίμα, Αρκάς, και Άλκηστη είναι για μένα πολύ σημαντικά και αγαπημένα πρόσωπα. Έχουν συνδεθεί μαζί μου εδώ και 15 χρόνια και από τότε τα έχω σαν παιδιά μου. Είναι πολύ αξιόλογα και χαρισματικά παιδιά και εύχομαι στη ζωή τους να πάρουν αυτά που τους αξίζουν. Όπως τα έχω πει πολλές φορές για να συμβεί αυτό θα πρέπει να θυμούνται πάντα το ρητό που λέει: ''συν Αθηνά και χείρα κίνει''. Αγαπητά μου φιλαράκια σας χαιρετώ, Διοτίμα να θυμάσαι πως στην Αθήνα υπάρχουν φιλαράκια που σ' αγαπούν. Ακολουθούν φωτογραφίες από τα δρώμενα. Με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση ο Επικούρειος Πέπος.



















Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση ο Επικούρειος Πέπος. ΥΓ. Έμαθα πως την Παρασκευή ήταν στην Αθήνα η Άρτεμη από τα Φάρσαλα και ούτε καν επικοινώνησε μαζί μου. Αγαπητή Άρτεμη με εξέπληξες δυσάρεστα, σου βγάζω λοιπόν μια κίτρινη κάρτα, απλά να γνωρίζεις πως δυο κίτρινες=μια κόκκινη, ίσως θα πεις, ε! και; Όπως το πάρεις.
 

15.2.17

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

Φίλες και Φίλοι σας καλησπερίζω, όσοι από σας δεν το γνωρίζετε σας ενημερώνω πως την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου, δηλαδή στις 05/03/2017 η είσοδος είναι ελεύθερη στους αρχαιολογικούς χώρους, π.χ. στον ΚΕΡΑΜΕΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ, η ΟΜΑ.Σ.-Ο.ΚΡ.Α σας καλούνε για έναν περίπατο πολιτισμού. Με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση ο Επικούρειος Πέπος.
Η είσοδος στους αρχαιολογικούς χώρους, τα μνημεία και τα μουσεία είναι ελεύθερη, χωρίς την καταβολή αντιτίμου, την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα από 1η Νοεμβρίου έως 31η Μαρτίου εκάστου έτους.
Επίσης καθορίζονται ως ημέρες ελεύθερης εισόδου η Εθνική Εορτή της 28ης Οκτωβρίου, οι επετειακές και βάσει διεθνών συμβάσεων ημερομηνίες − η 18η Απριλίου (Διεθνής Ημέρα Μνημείων), η 18η Μαΐου (Διεθνής Ημέρα Μουσείων), το Διήμερο Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς (το τελευταίο σαββατοκύριακο Σεπτεμβρίου εκάστου έτους) −, και η 6η Μαρτίου (Ημέρα Μνήμης Μελίνας Μερκούρη).
2. Απαλλάσσονται από την καταβολή αντιτίμου εισόδου οι κάτωθι:
α) οι νέοι ηλικίας έως 18 ετών, με την επίδειξη της αστυνομικής τους ταυτότητας ή του διαβατηρίου τους για την επιβεβαίωση της ηλικίας.
β) οι φοιτητές και οι σπουδαστές των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, των Στρατιωτικών Σχολών ή ισότιμων Σχολών των κρατών−μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και των Σχολών Ξεναγών, με την επίδειξη της φοιτητικής−σπουδαστικής τους ταυτότητας. 
ιδ) οι κάτοχοι ενεργού κάρτας ανεργίας. 
γ) οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί της Α΄ βάθμιας, Β΄ βάθμιας, Γ΄ βάθμιας εκπαίδευσης (εν ενεργεία και συνταξιούχοι). Στην περίπτωση των αναπληρωτών και των ωρομίσθιων καθηγητών, η έκδοση Δελτίου ελεύθερης εισόδου είναι δυνατή για το διάστημα που ασκούν το εκπαιδευτικό λειτούργημα. 
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο
Πού; Αθήνα Πατησίων 44 και Τοσίτσα

URL: www.yppo.gr/1/g1540.jsp?obj_id=100
Τηλ. 210-8217717,8217724
ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ
Που; Ακρόπολη, Αθηνάς, Αθήνα
Τηλ.: 210 3236665
Νέο Μουσείο Ακρόπολης
Πού; Αθήνα Μακρυγιάννη 2
URL: www.newacropolismuseum.gr
Τηλ 210 9241043

Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Αγοράς
Πού; Αθήνα Στοά Αττάλου. Είσοδος από πλατεία θησείου ή από οδό Αδριανού 24.
URL: www.culture.gr/h/1/gh151.jsp?obj_id=3290
Τηλ. 210 3210185
Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού
Πού; Αθήνα Ερμού 148
Τηλ. 210 3463552

«Ελεύθερη και μειωμένη είσοδο σε αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία και μουσεία που ανήκουν στο Δημόσιο»
Ανιχνευτής ο Πεπέ.

11.2.17

13/02/2008 - 13/02/2017 9 χρόνια μετά. Γειά σου Παππούλη.

Νικόλαος Σπυρίδωνα Γκοβίνας 15/08/1920-13/02/2008
Στα χέρια της μητέρας μου
κοιμόταν ο πατέρας μου
και η ζωή ξημέρωνε στα παιδικά μου μάτια
και το πρωί που έφευγε
μια ακτίνα του ήλιου ξέφευγε

και χόρευε στο βήμα του αργά στα σκαλοπάτια.
Στο μεσιανό του δάχτυλο
μια φαγωμένη βέρα
κι ανάμεσα στα χείλη του μια ήσυχη γραμμή
δε μίλαγε, μα δάκρυζε
στην πρώτη καλημέρα

λόγια είναι τα δάκρυα κρυμμένα στο κορμί.
Τους δρόμους που περπάταγε
ασίκικα τους πάταγε
κι ας ήταν ο πατέρας μου σκαρί συνηθισμένο
στους ουρανούς τώρα αρμενίζει
και το σακάκι του ανεμίζει
καιρός πάει που έφυγε, μα εγώ τον περιμένω

Ποίηση: Ηλίας Κατσούλης
Ανιχνευτής ο Επικούρειος Πέπος.

ΤZIAKOMO ΛΕΟΠΑΡΝΤΙ ΙΤΑΛΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

GIACOMO LEOPARDI (Ρεκανάτι 1798 – Νάπολι 1837). Ιταλός ποιητής. Από πλούσιους και μορφωμένους γονείς που, σε συνδυασμό με το ασφυκτικό επαρχιακό περιβάλλον της γενέτειρας του, επιδρούν αρνητικά στη μετέπειτα ζωή του, μελετά από μικρός αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς και, σε νεαρή ακόμη ηλικία, γράφει δοκίμια, πραγματείες και ποιήματα. Με εύθραυστη υγεία, μοναχικός χαρακτήρας και ασυμβίβαστος, ταξίδεψε σε πολλές πόλεις της Ιταλίας, στην προσπάθειά του να αποκοπεί από το περιβάλλον της γενέτειράς του. Πέθανε σε ηλικία 39 ετών. Με τα ποιήματά του, που συγκέντρωσε στον τόμο Άσματα (1835) «ρομαντικοποίησε την καθαρότητα του αρχαίου ελληνικού συναισθήματος». Άλλα κύρια έργα του: Ηθικά έργα (1827) Σκέψεις (1845), Zibaldone (Ανάλεκτα, 1898-1900).
Τα ποιήματα που ακολουθούν περιλαμβάνονται στα Canti, όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού έργου του Leopardi. Tα ποιήματα ‘Το άπειρο’ και ‘Στη σελήνη’ είναι από τα διασημότερά του, ενώ τα ποιήματα ‘Από το ελληνικό του Σιμωνίδη’ και ‘Του ιδίου’ αποτελούν ένα δίδυμο που ο ποιητής εμπνεύστηκε από ένα επίγραμμα του Σιμωνίδη της Αμοργού.

Στη σελήνη
Τώρα που έκλεισε έναν κύκλο ο χρόνος Θυμάμαι, ερχόμουν με τόση αγωνία Εδώ στον λόφο και σε κοιτούσα Σελήνη μου, γεμάτη χάρη. Κι εσύ, εκκρεμής πάνω απ’ το δάσος Το φώτιζες ολόκληρο, όπως τώρα. Τότε όμως Το πρόσωπό σου ήταν θολό κι αβέβαιο Από τα δάκρυα που έρχονταν στα βλέφαρά μου Γιατί ήταν βάσανο η ζωή μου, κι είναι ακόμα, Δεν αλλάζει, σελήνη αγαπημένη. Κι όμως, μ’ ευχαριστεί Ν’ αναπολώ την εποχή της δυστυχίας μου. Είναι γλυκό, όταν είσαι νέος Και η πορεία της μνήμης είναι σύντομη Ενώ η ελπίδα έχει μεγάλο δρόμο Να θυμάσαι τα περασμένα Κι ας ήταν λύπες, κι ας κρατάει ο πόνος. Το άπειρο
Πάντα αγαπούσα τον έρημο λόφο Κι αυτόν τον φράχτη, που σχεδόν κρύβει Τον μακρινό ορίζοντα απ’ το βλέμμα. Μα όπως κάθομαι και κοιτάζω Τους αχανείς χώρους εκεί έξω Τις υπεράνθρωπες σιωπές και τη βαθιά ησυχία Βυθίζομαι στις σκέψεις, κι ο φόβος Αγγίζει την καρδιά μου. Κι όταν ακούω Τον άνεμο να μαίνεται στα δέντρα Εκείνη φέρνω την ατέλειωτη σιωπή Δίπλα σε τούτη τη φωνή, κι έρχεται το άπειρο Στο νου μου, κι οι εποχές που φεύγουν Και η τωρινή που ζει, κι ο ήχος της. Έτσι Στην απεραντοσύνη αυτή πνίγεται η σκέψη μου Και ναυαγώ γλυκά σε τέτοια θάλασσα.
Από το ελληνικό του Σιμωνίδη
Όλα στον κόσμο αυτό Είναι στου Δία το χέρι, γιε μου Του Δία, που κάθε πράγμα διευθετεί Κατά την θέλησή του. Μα η σκέψη μας, τυφλή, φροντίζει και μοχθεί Για εποχές μακρινές Κι ας είναι η τύχη μας στα χέρια τ’ ουρανού Κι η πορεία των ανθρώπων Από μέρα σε μέρα. Όλους μας τρέφει η όμορφη ελπίδα Με οπτασίες γλυκές, που μας κουράζουν. Άλλοι την φίλη αυγή Άλλοι το μέλλον μάταια περιμένουν. Κανείς δεν ζει στη γη χωρίς να σκέφτεται Ότι τον χρόνο που έρχεται Εύσπλαχνοι θα ‘ναι, επιεικείς Ο Πλούτωνας κι οι άλλοι θεοί. Όμως, πριν φτάσει η ελπίδα στο λιμάνι Ήδη πολλούς τα γηρατειά έχουν δέσει Κι άλλους η ασθένεια οδηγεί στη σκούρα Λήθη. Αυτόν ο σκληρός Άρης, κι εκείνον Το κύμα του πελάγους έχει αρπάξει. Άλλοι από μαύρες έγνοιες λιώνουν Ή λυπημένο κόμπο δένουν στο λαιμό Υπόγειο ζητώντας καταφύγιο. Έτσι από χίλια πάθη βασανίζονται Άγριος κι ανόμοιος όχλος   Οι δύστυχοι θνητοί. Εγώ όμως λέω ότι όποιος είναι συνετός Και δεν θέλει να σφάλλει Δεν θ’ ανεχόταν να υποφέρει τόσο Και ν’ αγαπήσει μόνο Τα βάσανα και τον δικό του πόνο.
Του ιδίου Όλα τ’ ανθρώπινα διαρκούν μια στιγμή Το είπε ο σοφός γέροντας της Χίου Κι είχε δίκιο: τα φύλλα κι οι άνθρωποι Έχουν την ίδια μοίρα. Λίγοι όμως μέσα τους κρατούν Τη φωνή αυτή. Στην ανήσυχη ελπίδα Κόρη της νεανικής καρδιάς Όλοι δανείζουν χώρο. Όσο είναι το άνθος άλικο Κι η ηλικία μας άγουρη Μάταια η ψυχή, κενή και φαντασμένη Τρέφει εκατό γλυκές ελπίδες Χωρίς να περιμένει γηρατειά και θάνατο. Για την αρρώστια, ο υγιής Και ρωμαλέος άνθρωπος Δεν νοιάζεται ποτέ. Μα είναι άμυαλος όποιος δεν βλέπει Της νεότητας τα γρήγορα φτερά Κι ότι απ’ την κούνια ο θάνατος δεν είναι μακριά. Εσύ, έτοιμος να κάνεις το μοιραίο βήμα Για το βασίλειο του Πλούτωνα Θυμήσου: Στις ηδονές του σήμερα Αφιέρωσε τη σύντομη ζωή σου.
Πηγή! Vakxikon.gr
Aνιχνευτής ο Επικούρειος Πέπος.

10.2.17

Πώς να κερδίσεις τις μάχες σου – 20 πολύτιμες συμβουλές από τον Θουκυδίδη

Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν η μεγαλύτερη συμφορά που χτύπησε όλες τις πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας. Η Αθήνα ηττήθηκε και κυριεύτηκε από τους Πελοποννήσιους, αλλά και η Σπάρτη δεν ωφελήθηκε από την νίκη της. Τόσο πολύ είχε εξαντληθεί από τον πολύχρονο πόλεμο που αναγκάστηκε να αποδεχτεί τη διαιτησία του μεγαλύτερου εχθρού των Ελλήνων, του Πέρση βασιλιά. Μέσα από τα γεγονότα αυτού του φρικτού εμφυλίου πολέμου, ο Θουκυδίδης καταγράφει τη συμπεριφορά των αντιπάλων και αντλεί πολύτιμα συμπεράσματα, χρήσιμα όχι μόνο στον πόλεμο, αλλά και στις καθημερινές μάχες της ζωής.
Ο καλός σχεδιασμός
Ο πόλεμος δεν διεξάγεται τόσο με τα όπλα όσο με τα χρήματα (1.83 – Ομιλία του Αρχίδαμου)
Με τον πιο ασφαλή τρόπο ζει εκείνος που έχει μεταμεληθεί τις λιγότερες φορές επειδή χαρίστηκε στους εχθρούς του. (1.34 –  Ομιλία των Κερκυραίων)
Ισχυρότερος είναι εκείνος που αντιμετωπίζει τον εχθρό του με σωφροσύνη από εκείνον που ασυλλόγιστα του επιτίθεται βίαια (3.48 – Ομιλία Διόδοτου)
Ο πόλεμος συμβαίνει ότανρ οι μεν θεωρούν το κέρδος από αυτόν μεγαλύτερο από τα δεινά που θα φέρει, οι δε προτιμούν να υποστούν τους κινδύνους του πολέμου από μία άμεση ζημιά. Αν όμως αυτές οι επιδιώξεις εμφανιστούν σε ακατάλληλη εποχή, τότε είναι ωφέλιμες οι συμβουλές για διαπραγματεύσεις.
Είναι στην ανθρώπινη φύση να θέλει κάποιος να εξουσιάζει εκείνον που μένει απαθής και να αμύνεται όταν δέχεται επίθεση (4.59,61 – Ερμοκράτης από τις Συρακούσες)
Κανείς δεν αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τον σχεδιασμό και την εκτέλεση ενός έργου, αλλά όταν σχεδιάζουμε νιώθουμε ασφαλείς, ενώ κατά την εφαρμογή του σχεδίου εξ αιτίας του φόβου υστερούμε.  (1.120 – Ομιλία των Κορινθίων)
Είναι ανοησία να εκστρατεύει κανείς εναντίον τέτοιων εχθρών που ακόμα και αν τους κατακτήσει δεν θα κατορθώσει να τους εξουσιάσει, ενώ αν δεν τους κατακτήσει δεν θα είναι πια στην ίδια θέση που ήταν πριν την επιχείρηση.
Εκείνα που προκαλούν περισσότερο τον θαυμασμό είναι όσα παραμένουν σε απόσταση και η φήμη τους δεν έχει επαληθευτεί. (6.11 – Ο Νικίας στην Εκκλησία του Δήμου)
Ο ψυχολογικός παράγοντας
Πολλοί, ενώ ήταν ακόμα σε θέση να προβλέψουν σε τι κινδύνους  πάνε να μπλέξουν, τους παρέσυρε η ισχύς μιας γοητευτικής λέξης, της λεγόμενης ντροπής, και αφού νικήθηκαν από αυτήν, με τη θέλησή τους έπαθαν συμφορές ανήκεστες και επέφεραν στον εαυτό τους ατίμωση, η οποία επειδή ήταν αποτέλεσμα της μωρίας τους, αποδείχθηκε πιο ταπεινωτική από εκείνη που θα προκαλούσε η κακοτυχία.  (5.111 – Οι Αθηναίοι στους Μηλίους)
Δεν αληθεύει πως θυσιάζει ευκολότερα τη ζωή του εκείνος που είναι δυστυχής και δεν ελπίζει σε καλύτερη τύχη. Την θυσιάζουν εκείνοι που κινδυνεύουν να εξευτελιστούν περισσότερο, αν προσπαθώντας να σώσουν τη ζωή τους νικηθούν. Για τον άνδρα με γενναίο φρόνημα χειρότερος είναι ο εξευτελισμός της δειλίας από τον γενναίο και απρόσμενο θάνατο. (2.43– Ομιλία Περικλή)
Συνήθως, οι πολιτείες που αποκτούν αιφνιδίως ευημερία, γίνονται αλαζονικές. Πιο ασφαλές είναι να έρχεται η ευημερία με μέτρο και όχι ξαφνικά στους ανθρώπους, και θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ευκολότερη η αντίσταση στις δυσχέρειες από τη διαφύλαξη της ευτυχίας (3.39 – Ομιλία Κλέωνα)
Εκείνοι που φοβούνται εξαιτίας της καχυποψίας τους, παρασύρονται προσωρινώς από ευχάριστα λόγια, αλλά όταν φτάσει η ώρα της δράσης, ενεργούν σύμφωνα με το συμφέρον τους  (6.83 – Εύφημος ο Αθηναίος στους Συρακούσιους)
Φαίνεται πως οι άνθρωποι όταν αδικούνται οργίζονται περισσότερο απ’ όταν δέχονται βία. Διότι στην πρώτη περίπτωση θεωρούν πως εξαπατήθηκαν από ισάξιό τους, ενώ στη δεύτερη υποτάσσονται σε ανώτερό τους. (1.77 – Ομιλία Αθηναίων)
Από τη φύση τους οι άνθρωποι υποχωρούν ευκολότερα σε έναν μετριοπαθή εχθρό και να αγωνίζονται πεισματικά εναντίον εκείνου που είναι ανένδοτος, ακόμα κι αν αυτό είναι παράλογο. (4.19 – πρέσβεις των Σπαρτιατών)
Η λήψη αποφάσεων
Στη λήψη ορθών αποφάσεων δύο είναι πιο βλαπτικά στοιχεία: η βιασύνη και η οργή. Η πρώτη συντροφεύεται από την ανοησία και η δεύτερη από την αμορφωσιά και την στενομυαλιά. (3.42 – Ομιλία Διοδότου)
Ο καλός πολίτης δεν πρέπει να εκφοβίζει εκείνους που έχουν αντίθετη γνώμη, αλλά να τους κερδίζει με επιχειρήματα. (3.42 – Ομιλία Διόδοτου)
Εκεί όπου προβλέπονται σπουδαία βραβεία για την ανδρεία, εκεί βρίσκονται οι άριστοι πολίτες. (2.46 – Επιτάφιος λόγος Περικλή)
«Εκείνος που γνωρίζει τι πρέπει να κάνει, αλλά δεν είναι ικανός να το εξηγήσει σαφώς στους άλλους, είναι σαν να μην έχει σκεφτεί τίποτα.
Εκείνος που έχει και τα δύο, αλλά δεν αγαπά την πατρίδα του, επίσης δεν μπορεί να συμβουλέψει ορθά.
Αν αγαπά και την πατρίδα του, αλλά δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στο χρήμα, για να το κερδίσει, μπορεί να πουλήσει τα πάντα.» (2.60 – Ομιλία Περικλή)
Η νεότητα και το γήρας, χωριστά το ένα απ’ το άλλο δεν κατορθώνουν τίποτα. Η δύναμη προέρχεται από την ανάμειξη της κρίσης του ανώριμου, του μέσου και του ακριβούς. (6.18 – Αλκιβιάδης στην Εκκλησία του Δήμου)
Ο Θουκυδίδης γεννήθηκε στον Άλιμο της Αθήνας, αλλά καταγόταν από τη Θράκη, όπου διέθετε μεγάλη πατρική περιουσία (κτήματα και χρυσωρυχεία). Ήταν συγγενής του ήρωα του Μαραθώνα, Μιλτιάδη και του Κίμωνα. Όταν ήταν 30 περίπου ετών, στα πρώτα χρόνια του πολέμου που περιγράφει, προσβλήθηκε και από τον μεγάλο λοιμό που οδήγησε στον θάνατο το 25% του πληθυσμού της Αθήνας. Ευτυχώς, ήταν από τους τυχερούς και επέζησε. Το 424 π.Κ.Χ, όταν, ως στρατηγός, απέτυχε να σώσει την Αμφίπολη από τους Σπαρτιάτες  οι Αθηναίοι τον εξόρισαν. Μεγάλη τύχη για εμάς, διότι στα είκοσι χρόνια της εξορίας του είχε όλο τον χρόνο να ταξιδέψει και να γράψει την πολύτιμη ιστορία του. Σύμφωνα με την παράδοση πέθανε, μάλλον από κάποια ασθένεια, το 399 π.Κ.Χ, τον ίδιο χρόνο που πέθανε ο Σωκράτης και ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αρχέλαος. Το πιθανότερο όμως είναι πως πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, ενώ δούλευε ακόμα το βιβλίο του. Η τελευταία φράση που έγραψε ήταν «Όταν τελειώσει ο χειμώνας, μετά από αυτό το καλοκαίρι, ολοκληρώνεται το 21ο έτος του πολέμου». Δεν πρόλαβε να περιγράψει εκείνον τον χειμώνα, τον οποίο μαζί με τα υπόλοιπα έξι χρόνια του πολέμου περιγράφει στην ιστορία του ο Ξενοφών.
Πηγή: Αντικλείδι

Παλαμήδης – Ο εξυπνότερος των Ελλήνων

Ο Παλαμήδης ήταν ήρωας της Τρωικής εκστρατείας, εφευρέτης, συγγραφέας και δημιουργός. Ήταν γιος του Ναύπλιου και της Ησιόνης και ξεχώριζε για τη σοφία του. Στον Παλαμήδη αποδίδονται η επινόηση των μέτρων και των σταθμών, η διαίρεση του έτους σε ώρες ημέρες και μήνες και η εφεύρεση διαφόρων παιχνιδιών (επιτραπέζιων και στρατηγημάτων) που ονομάζονται και του Παλαμήδους ή αθύρματα ή πεσσοί ή πεττοί.
Το όνομα Παλαμήδης   
Όπως είναι γνωστό τα ονόματα που έδιναν οι πρόγονοί μας στα νεογέννητα παιδιά τους κατά την τελετουργία της ονοματοθεσίας τους, εξέφραζαν κατά κανόνα την επιθυμία τους για την πραγματοποίηση κάποιας ευχής των γονέων, που θα αφορούσε στα χαρίσματα και τις ιδιότητες που θα τα χαρακτήριζαν στην μετέπειτα ζωή τους ή για να διαπρέψουν στο επαγγελματικό στάδιο που θα ακολουθούσαν.
Ο βασιλιάς Ναύπλιος όπως φαίνεται ήθελε ο πρωτότοκος γιος που θα τον διαδεχόταν να είναι προικισμένος με σοφία, επινοητικότητα, και πρακτικό νου. Γι’ αυτό του έδωσε το όνομα Παλαμήδης (παλάμη + μήδομαι).[1]
Και όπως αποδείχθηκε ο Παλαμήδης ανταποκρίθηκε στις ευχές του ονοματοθέτη του, αφού τίμησε επάξια αυτό το τόσο αντιπροσωπευτικό γι’ αυτόν όνομα, στο οποίο πρόσωπο και δράση ταυτίζονται. Και ήταν ο πρώτος αλλά και ο μοναδικός στην Ιστορία που είχε αυτό το όνομα, από τα πανάρχαια χρόνια.
Το όνομα λοιπόν Παλαμήδης συνδυάζει την πρακτική (παλάμη) με την πνευματική (μήδης) σοφία.
Από την προηγούμενη ανάλυση προκύπτει επομένως η εικόνα μιας ηγεμονικής μορφής που εμπνέει σεβασμό και επιβάλλεται στους άλλους χάρη στις ικανότητές της να απλουστεύει και τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα, δίνοντας σοφές πρακτικές λύσεις.[2]  
Εφηβικά χρόνια  
Ο Ναύπλιος, καθώς προόριζε τον πρωτότοκο γιο του για διάδοχό του στον θρόνο, φρόντισε να του δώσει όλα τα εφόδια που θα τον έκαναν ηγέτη αντάξιο της θεογέννητης προγονικής κληρονομιάς και του τόπου του. Γι’ αυτό, όπως ήταν συνήθεια των τότε ηγεμόνων, όταν ο Παλαμήδης έφτασε στο στάδιο της εφηβείας, τον έστειλε στον Κένταυρο Χείρωνα, τον σοφό παιδαγωγό του Πηλίου, κοντά στον οποίο μαθήτευαν όλες οι γενιές των ηρώων, που το όνομα τους έμεινε αθάνατο.
 «Το γεγονός ότι περιλαμβάνεται στον κατάλογο των διάσημων μαθητών του Χείρωνα, δείχνει ότι ο ήρωας είχε καταξιωθεί ως ισότιμος με τους πιο γνωστούς ήρωες της ελληνικής μυθολογίας».  [3]
Ο Φιλόστρατος στον Ηρωικό (IX, 1) τον παρουσιάζει όμοιο με άνθρωπο (ανθρώπω όμοιον) που τον διέκρινε σοφία στα λόγια και στα έργα. Είχε ποικίλες κυνηγετικές γνώσεις, δίδασκε τις τέχνες του πολέμου, εκπαίδευε γιατρούς και μουσικούς και διαμόρφωνε δίκαιους χαρακτήρες. Εκεί συναντήθηκε με τους άλλους βασιλικούς γόνους των Αργοναυτών και κατοπινούς αρχηγούς των Αχαιών, που μαζί πρωταγωνίστησαν στην Τροία.
Κοντά στον Χείρωνα ο Παλαμήδης διδάχτηκε την τέχνη του πολέμου μαζί με τον Αχιλλέα, τον Νέστορα, τον Οδυσσέα τον Διομήδη, τον Αντίλοχο τον Αινεία, τον Πάτροκλο, τον Πρωτεσίλαο και τους Αίαντες, και την ιατρική, με συντροφιά τους γιους του Ασκληπιού Μαχάονα και Ποδαλείριο, αλλά και τον Αχιλλέα. Εκτός από την χειρουργική διδάχτηκαν την χρήση των βοτάνων του βουνού, για να καταπραΰνουν τους πόνους και να γιατρεύουν τις πληγές. Τους δίδαξε ακόμη ο Χείρων την αστρονομία, τη μουσική, τη μαντική και κυνηγετική τέχνη.
Επιστρέφοντας στο Ναύπλιον μετά την μαθητεία του κοντά στον σοφό δάσκαλο, άρχισε να δείχνει τα μοναδικά χαρίσματα με τα οποία ήταν προικισμένος. Μιλούσαν με θαυμασμό γι’ αυτόν και γρήγορα η φήμη του ως «πεπαιδευμένου και λογίου σοφού», εφευρετικού νου και ετοιμοπόλεμου, πέρασε τα σύνορα της Ναυπλίας.
Πως ήταν ο Παλαμήδης  
 Ο Φιλόστρατος[4] και ο Α. Σταγειρίτης, μας δίνουν μια περιγραφή του Παλαμήδη, όπως την αφηγήθηκε ο πρώτος νεκρός του Τρωικού πολέμου Πρωτεσίλαος:
«Το ύψος του ήταν σχεδόν σαν του μεγάλου Αίαντα και η ομορφιά του εφάμιλλη με του Αχιλλέα, του Αντιλόχου, του Πρωτεσίλαου, – όπως λέει ο ίδιος- και του Τρωαδίτη Εύφορβου.  
Είχε γένια απαλά που σχημάτιζαν σιγά σιγά βοστρύχους, μαλλιά κοντά και τα φρύδια έδιναν ευγένεια στη μορφή του, ήταν ευθύγραμμα και έσμιγαν πάνω από τη συμμετρική και καλοσχηματισμένη μύτη του. Το βλέμμα του στις μάχες ήταν σταθερά προσηλωμένο και φοβερό, στην ανάπαυλα της μάχης φιλικό και οι ματιές γεμάτες καλοσύνη˙ λένε μάλιστα πως είχε τα μεγαλύτερα μάτια απ’ όλους τους ανθρώπους.  
Λέει ακόμα ότι ο Παλαμήδης γυμνός ήταν κάτι ανάμεσα σε βαρύ και ελαφρύ αθλητή και το κεφάλι του ήταν πιο ωραίο από τους χρυσούς πλοκάμους του Ευφόρβου. Είχε ρυπαρή κόμη και αυτό οφειλόταν στο ότι κοιμόταν όπου τύχαινε, γιατί παραμελώντας τελείως τον εαυτό του, έστρεφε όλη την φροντίδα του σε πολέμους φάλαγγες και την σωτηρία του στρατού. Πολλές φορές μάλιστα σε περιόδους ανακωχής, κατασκήνωνε στην κορυφή της Ίδης, διότι οι σοφοί από τις κορυφές μπορούν να μελετούν και να κατανοούν τα ουράνια φαινόμενα.  
Δεν είχε ακόλουθο ούτε κάποια δούλα ούτε Τέκμησσα ή Ίφη[5] για να τον λούζει ή να του στρώνει το κρεβάτι, αλλά όλα τα έκανε μόνος του και χωρίς τα απαραίτητα σκεύη.  
Όταν κάποτε του είπε ο Αχιλλέας «Παλαμήδη, ο κόσμος θα σε θεωρήσει αγροίκο επειδή δεν έχεις κάποιον να σε υπηρετεί», απάντησε: «Κι αυτά Αχιλλέα τι είναι;» απλώνοντας του τα δυο του χέρια».  
Επίσης και ο Αθαν. Σταγειρίτης (Ωγυγία Βίβλος Γ’σελ.460 ), γράφει:
«Ο Παλαμήδης ήτο μακρόσωμος, λευκός, ξανθοκόμης και πιναροχαίτης (με ρυπαρή κόμη), επειδή δεν εφρόντιζε περί καλλωπισμού, αλλά περί πολέμου και φαλαγγών και σωτηρίας των στρατιωτών».  
Στη Λέσχη των Κνιδίων που υπήρχε στους Δελφούς, ο Παλαμήδης ήταν ο μοναδικός ήρωας του Τρωικού πολέμου που εικονιζόταν χωρίς γενειάδα:  
«Πάνω απ’ την Κασοτίδα είναι ένα κτίριο με τοιχογραφίες του Πολυγνώτου.  Είναι αφιέρωμα των Κνιδίων και ονομάζεται από τους κατοίκους των Δελφών Λέσχη, επειδή τα παλιά χρόνια σ’ αυτό το κτίριο συνήθιζαν να συχνάζουν και να συζητούν για τα σοβαρότερα θέματα για τις μυθικές ιστορίες… Μέσα σ’ αυτό το οίκημα, ολόκληρη η ζωγραφιά προς τα δεξιά, παριστάνει την άλωση της Τροίας και τον απόπλου των Ελλήνων. Όλοι αυτοί εκτός του Παλαμήδη εικονίζονται με γενειάδα.» [6] 
Τρωικός Πόλεμος  
Όπως μας πληροφορεί ο Δίκτυς, στην Αυλίδα θεωρήθηκε ο πλέον άξιος να αντικαταστήσει τον Αγαμέμνονα, ιδιαίτερα χάρη στα πνευματικά και ηγετικά του προσόντα. Όταν τα πλοία με τα αχαϊκά στρατεύματα αναχωρούσαν για την Τροία, οι αρχηγοί της στήριξαν τις περισσότερες ελπίδες τους για νικηφόρα έκβαση της επιχείρησης στην σύνεση και ιδιοφυΐα του Παλαμήδη.
Με την αποβίβαση των Αχαιών στα Τρωικά παράλια και από τις πρώτες εχθροπραξίες, ο εφευρετικός νους, η οργανωτική και στρατηγική μεγαλοφυΐα του Παλαμήδη, κυριάρχησαν, επισκιάζοντας τους άλλους ηγέτες. Φροντίζει για το στόλο, για τα οχυρωματικά του έργα, επιθεωρεί τις φρουρές.
Πρώτη του φροντίδα ήταν η κατασκευή ενός ισχυρού αμυντικού τείχους, που θα αναχαίτιζε τις επιθέσεις των Τρώων και θα εμπόδισε την πρόσβασή τους προς το μέρος που είχαν αγκυροβολήσει τα αχαϊκά πλοία.
Πριν από κάθε μάχη εκπονούσε το σχέδιο διεξαγωγής της και τον τρόπο παρατάξεως των στρατευμάτων, για να εξασφαλίσει την νικηφόρα και με τις λιγότερες απώλειες έκβαση της. Όπως γράφουν ο Φιλόστρατος στον «Ηρωικό» και ο Αθ. Σταγειρίτης στην «Ωγυγία», παραμελούσε τελείως τον εαυτό του, και το μόνο που τον απασχολούσε, κυρίως στις παραμονές των μαχών, ήταν ο σχεδιασμός της, ώστε να έχει αίσια έκβαση και η σωτηρία των ανδρών.
Ως πολεμικός αρχηγός παρατάσσει και ενθαρρύνει τον ναυπλιακό στρατό για τη μάχη, πολεμά με γενναιότητα αλλά και σύνεση. Γι’ αυτό ακόμη και ο Αχιλλεύς επιζητούσε να τον έχει κοντά του στις μάχες και στις εκστρατείες κατά των νησιών και των παραθαλασσίων πόλεων και χαιρόταν όταν πολεμούσαν ο ένας πλάι στον άλλον.
Ανάμεσα στον Παλαμήδη και τον πιο γενναίο ήρωα του Τρωικού πολέμου είχε αναπτυχθεί μια στενή φιλική σχέση και συνεργασία. Είχαν αναλάβει τις εκστρατείες που πραγματοποιούσαν οι Αχαιοί στα περίχωρα της Τροίας και σύμφωνα με τον Όμηρο (Ιλ. I, 328-9) – που παραλείπει όπως πάντα τη συμμετοχή του Παλαμήδη – είχαν εκπορθήσει 23 πόλεις:
«Όταν ο Αχιλλεύς ετοίμαζε την εκστρατεία κατά των νησιών και των παραθαλασσίων πόλεων, ζήτησε να εκστρατεύσουν οι Αχαιοί μαζί με τον Παλαμήδη. Ο Παλαμήδης πολεμούσε με γενναιότητα και σύνεση, ενώ ο Αχιλλέας ήταν ασυγκράτητος και η υπερβολική ορμή του τον οδηγούσε σε αταξία. Γι’ αυτό χαιρόταν όταν πολεμούσε μαζί του ο Παλαμήδης, διότι συγκρατούσε την ορμητικότητά του και του υποδείκνυε πως πρέπει να πολεμά.  
Έμοιαζε με θηριοδαμαστή που μπορεί να ηρεμεί και να ξεσηκώνει γενναίο λιοντάρι και όλα αυτά τα έκανε χωρίς να αφήνει τη θέση του, αλλά τοξεύοντας ταυτόχρονα και προφυλασσόμενος από τα βέλη, αποκρούοντας με την ασπίδα του και καταδιώκοντας τα στίφη των εχθρών».[7] 
Με τις ιατρικές του γνώσεις αντιμετώπισε αποτελεσματικά μια θανατηφόρα επιδημία λοιμού που μάστιζε την γύρω περιοχή και απειλούσε με αφανισμό τον αχαϊκό στρατό. Με την επινόηση των φρυκτωριών εγκατέστησε ένα πρωτοποριακό για την εποχή του δίκτυο επικοινωνίας με τις Μυκήνες και αναδείχθηκε ο πρόδρομος των τηλεπικοινωνιών.
Παράλληλα ο Παλαμήδης συνέχισε να έχει την επιμελητεία, την ευθύνη δηλαδή του επισιτισμού όλου του στρατεύματος, που ήταν μία ακόμη αιτία της σύγκρουσης του με τον Οδυσσέα.
Με τις διάφορες εφευρέσεις του, απαυγάσματα της «εντέχνου σοφίας» του, πρόσφερε παραμυθία, ψυχαγωγία και ειρηνική απασχόληση στους πολεμιστές, όταν δεν βρίσκονταν στα πεδία των μαχών, απομακρύνοντας τα δυσάρεστα επακόλουθα των επιδημιών που ενέσκηπταν στο στρατόπεδο και της απραξίας: Έριδες, κρούσματα απειθαρχίας, κρίσεις νοσταλγίας της πατρικής γης.
Ο Παλαμήδης ήταν «ο από μηχανής θεός», η προσωποποίηση της ευρηματικότητας με μοναδική ικανότητα να δίνει την ιδανικότερη λύση και στην πιο δύσκολη κατάσταση, τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και εκτός του πολέμου. Κάθε φορά που οι Αχαιοί συναντούσαν κάποιο δύσκολο εμπόδιο που τους έφερνε σε αδιέξοδο και άλλοτε σε απόγνωση, πρόστρεχαν στον Παλαμήδη. Και αυτός απλούστευε και το πιο δύσκολο πρόβλημα με τον δικό του ιδιοφυή τρόπο που άλλος δεν μπορούσε: Με την επινόηση μιας νέας εφευρέσεως, γέννημα της ιδιοφυίας του, που είχε χαρακτηριστικό της την σφραγίδα της τελειότητας.
Και όταν οι έγνοιες του πολέμου του άφηναν για λίγο ελεύθερο τον σοφό νου, τότε έστρεφε το πρόσωπό του ψηλά στον έναστρο ουρανό, από όπου «τήν κατάληψιν των μετεώρων εντεύθεν από των υψηλοτάτων οί σοφοί ποιού­νται…»,Άλλοτε πάλι αποθανάτιζε τις ηρωικές πράξεις που ζούσε σε έπη με συντροφιά τον μαθητή του Κόριννο, ή σκυμμένος στους άβακες, στοχαζόταν και σχεδίαζε γράμματα, αριθμούς, πεσσούς, για να κάνει καλύτερη την ζωή των ανθρώπων.
Με τις τόσες υπηρεσίες που προσέφερε, είχε κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό όλων των ανδρών. Ο Αχιλλεύς και ο Αίας τον τιμούσαν ως ίσο τους και είχαν συνδεθεί με στενή φιλία μαζί του.
Προκάλεσε όμως το μίσος του Οδυσσέα όταν αποκάλυψε ότι η παραφροσύνη του ήταν τέχνασμα για να αποφύγει τον πόλεμο αλλά και τον φθόνο του, καθώς ο Οδυσσεύς ένιωθε μειωμένος μπροστά στη σοφία και την στρατηγική ιδιοφυία του Παλαμήδη στη διάρκεια του Τρωικού πολέμου:   
«τά δέ Παλαμήδους ούκ ακήκοας πάθη;
Τούτον γάρ δή πάντες υμνούσιν
ώς διά σοφίας φθονηθείς υπό Οδυσσέως απόλλυται». [8] 
Για τα παθήματα του Παλαμήδη δεν έχεις ακούσει;  
Γιατί γι’ αυτόν όλοι συνέθεσαν ύμνους,  
ότι χάθηκε, επειδή φθονήθηκε από τον Οδυσσέα για τη σοφία του.  
(ελεύθερη απόδοση)
Χρησιμοποιώντας ο Οδυσσεύς τις προσφιλείς του μεθόδους της δολοπλο­κίας και της διαβολής, κατόρθωσε να τον παρουσιάσει ένοχο εσχάτης προδοσίας, με αποτέλεσμα τον ατιμωτικό και μαρτυρικό θάνατο του σοφού παλικαριού.
 Ο θάνατος του Παλαμήδη 
 Η αρχή της αιτίας που προκάλεσε τον άδικο και ατιμωτικό θάνατο του Παλαμήδη, ξεκινά από το αδυσώπητο μίσος του φθορέα ηρώων και εχθρού των αρίστων Οδυσσέα, στο οποίο προστέθηκε στη συνέχεια και ο φθόνος. Η ευκαιρία που αναζητούσε ο Οδυσσέας για να εξολοθρεύσει τον Παλαμήδη με δολοπλοκίες δεν άργησε να του δοθεί.
Κάποτε ο Οδυσσέας αιχμαλώτισε ένα δούλο που έφερνε χρυσάφι στο σύμμαχο των Τρώων, Σαρπηδόνα, τον αρχηγό των Λυκίων. Υποχρέωσε τότε το δούλο να γράψει στη γλώσσα του ένα γράμμα, στο οποίο ο Πρίαμος απευθυνόμενος στον Παλαμήδη έλεγε πως είχε στείλει όσα είχαν συμφωνήσει και πως τον ευχαριστούσε που είχε βοηθήσει τους Τρώες. Άφησε το δούλο να φύγει, αλλά έστειλε κάποιον που τον σκότωσε πριν προλάβει να απομακρυνθεί πολύ.
Έστειλε μήνυμα κατόπιν στον Αγαμέμνονα πως είχε δει σημαδιακό όνειρο που του υποδείκνυε να μετακινηθεί όλος ο στρατός από τις μόνιμες εγκαταστάσεις του σε άλλη θέση για στρατιωτικές ασκήσεις. Στο διάστημα που έλειπε ο στρατός, ο Οδυσσέας έβαλε κάποιον να θάψει το χρυσάφι που πήρε από το δούλο στη σκηνή του Παλαμήδη. Όταν βρέθηκε το πτώμα του δούλου και διαβάστηκε η επιστολή που ήταν γραμμένη στη γλώσσα του, κινήθηκαν, όπως ήταν φυσικό, υποψίες εναντίον του Παλαμήδη.
Για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, διέταξε ο Αγαμέμνονας, με υπόδειξη φυσικά του Οδυσσέα, να γίνει έρευνα στη σκηνή του Παλαμήδη. Το χρυσάφι που βρέθηκε θαμμένο εκεί αποτελούσε αδιάσειστη απόδειξη της ενοχής του ήρωα.
Συγκροτήθηκε αμέσως δικαστήριο που τον κήρυξε ένοχο προδοσίας και τον καταδίκασε σε θάνατο δια λιθοβολισμού, χωρίς να του επιτρέψουν το στοιχειώδες δικαίωμα να υπερασπισθεί την αθωότητα του.
Έτσι αναπολόγητος ο αθώος σοφός ήρωας, μετά από τις τόσες υπηρεσίες που πρόσφερε σε ηγεμόνες και στρατό, οδηγήθηκε στον τόπο του θανάτου, σπιλωμένος από την επαχθή κηλίδα του προδότη.
Μόνο ο στρατός του Αγαμέμνονα και του Οδυσσέα παρατάχτηκε για τον λιθοβολισμό του Παλαμήδη. Οι άλλοι άνδρες αρνήθηκαν να πάρουν μέρος και παρακολουθούσαν με την ψυχή πλημμυρισμένη από οργή και θλίψη για την ανόσια πράξη.
Η άκρατη φιλαρχία του Αγαμέμνονα και ο φόβος απώλειας της εξουσίας, το σκοτάδι της ψυχής, η πανουργία και η προσφιλής συνήθεια του Οδυσσέα να εξυφαίνει υποχθόνια τεχνάσματα για να εξοντώνει τους καλύτερούς του, με συνεργό το φθονερό Διομήδη, σε μια ανίερη συμμαχία, είχαν υπερισχύσει  μπροστά στην αρετή, την πνευματική υπεροχή και την καθαρότητα της σοφίας του Παλαμήδη.
 Η εκδίκηση του Ναυπλίου  
Το δεύτερο πιο τραγικό πρόσωπο της σκευωρίας, ήταν ο αδελφός του Παλαμήδη Οίαξ. Γνωρίζοντας καλύτερα από κάθε άλλον ότι ο αδελφός του έπεσε θύμα άθλιας πλεκτάνης, ζητούσε να πάρει εκδίκηση, αλλά ήταν ανήμπορος, μπροστά στους πανίσχυρους συνωμότες. Τον ναυπλιακό στρατό διοικούσε τώρα ο Διομήδης, ύστερα από εντολή του Αγαμέμνονα. Η μόνη του ελπίδα ήταν να βρει τρόπο να πληροφορήσει τον πατέρα του Ναύπλιο, για τον φρικτό θάνατο του αθώου Παλαμήδη.
Ο γερο θαλασσοπόρος και παλιός πειρατής,[9] θα εύρισκε τον τρόπο να εκδικηθεί και να πάρει πίσω το αίμα του παιδιού του. Κατά τραγική ειρωνεία, ο μόνος τρόπος που μπορούσε να επικοινωνήσει με την μακρινή πατρίδα ήταν οι φρυκτωρίες, που είχε εφεύρει ο σοφός αδελφός του. Έπρεπε όμως να έχει την άδεια του Αγαμέμνονα, που τώρα ήταν ο χειρότερος εχθρός του.
Καθώς τριγυρνούσε περιφρονημένος και αποξενωμένος στην παραλία γύρω από τα ναυπλιώτικα πλοία, το αδελφικό δαιμόνιο μίλησε μέσα του! Μάζεψε μερικά κουπιά και έπιασε να χαράζει με το ξίφος του στο πλατύ μέρος τους την θλιβερή είδηση . Έπειτα τα έριχνε ένα ένα στη θάλασσα, με την ελπίδα ότι κάποιο θα έφτανε στα χέρια του βασιλιά πατέρα τους.
Πράγματι ένα κουπί έφτασε μέχρι τις ακτές της Εύβοιας όπου βρισκόταν ο Ναύπλιος. Διαβάζοντας το χαραγμένο οδυνηρό μήνυμα, επιβιβάστηκε σ’ ένα πλοίο και ξεκίνησε για την Τροία. Εκεί παρουσιάστηκε στους υπαίτιους και απαίτησε να αποκαταστήσουν την τιμή του παιδιού του. Συνάντησε όμως την σκαιή συμπεριφορά του Αγαμέμνονα και των συνενόχων του. Όσο για τους άλλους ηγεμόνες, κανένας δεν τολμούσε να εναντιωθεί στον βασιλιά αρχιστράτηγο και να αγνοήσει τις διαταγές του.
Έχοντας πειστεί ο Ναύπλιος για την αθωότητα του παιδιού του, πήρε τον Οίακα και έφυγε, αφού έδωσε όρκο ότι θα τιμωρήσει σκληρά τους συνωμότες προκαλώντας τους όσο πιο πολύ κακό μπορούσε.
Φτάνοντας στην πατρίδα έβαλε αμέσως σε εφαρμογή τα εκδικητικά του σχέδια. Η πρώτη του ενέργεια ήταν να περιέρχεται τα παλάτια των ενόχων βασιλιάδων που πολεμούσαν στην Τροία, και να τους κατηγορεί παντού, και πρώτα στις γυναίκες τους, τις οποίες παρακινούσε να απιστήσουν, φανερώνοντας τους ότι οι άνδρες τους είχαν συνάψει σχέσεις με άλλες γυναίκες και παλλακίδες, τις οποίες μάλιστα θα έφερναν μαζί τους όταν θα επέστρεφαν.
Το ίδιο έκανε και ο Οίαξ, αρχίζοντας από την Κλυταιμνήστρα. Τα αποτελέσματα αυτών των διαβημάτων ήταν ολέθρια για τους ένοχους ηγεμόνες…
Όταν τελείωσε ο πόλεμος και γύριζαν οι Αχαιοί στις πατρίδες τους νικητές, έβαλε τους άνδρες. του να ανάβουν μεγάλες φωτιές στις βραχώδεις και απόκρημνες ακτές του Καφηρέα, που ήξερε ότι ήταν ο θαλασσινός δρόμος της επιστροφής τους.
Αυτές οι φωτιές ήταν παγίδες που παραπλανούσαν τα πλοία που περνούσαν. Οι κυβερνήτες οδηγούσαν προς το μέρος τους τα πλοία, πιστεύοντας ότι είναι υπήνεμοι όρμοι, με αποτέλεσμα να συντρίβονται πάνω στους κοφτερούς βράχους. Όσοι ναυαγοί γλίτωναν και τα κύματα τους έβγαζαν στη στεριά, έβρισκαν πιο φρικτό θάνατο. Οι άνδρες του Ναυπλίου τους κομμάτιαζαν με τα ξίφη τους.
Από τότε έμεινε παροιμιώδης η φράση «Ναυπλίου Ευβοϊκά πυρπολήματα»,που συνήθιζαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας όταν τις νύχτες έβλεπαν φωτιές στις παραλίες.
Ανεβασμένος σ’ έναν ψηλό βράχο ο Ναύπλιος «ώς θαλάσσιος δαίμων»[10]όπως τον χαρακτήρισαν όσοι γνώρισαν την κακή πλευρά του, παρακολουθούσε με άγρια ικανοποίηση τον χαλασμό των καραβιών και τον εξολοθρεμό των ανδρών.
Ανάμεσα στα λίγα πλοία που γλίτωσαν από την εκδικητική μανία του Ναυπλίου ήταν και του Οδυσσέα, αυτό που ήθελε να συντριβεί όσο κανένα άλλο. Την τελευταία στιγμή απομακρύνθηκε, παρασυρμένο από αντίθετο άνεμο.
Όταν είδε ο Ναύπλιος ότι ο κύριος υπεύθυνος για τον θάνατο του παιδιού του σώθηκε, κυριευμένος από απελπισία ρίχτηκε στη θάλασσα, για να βρει το ίδιο τέλος με τα θύματά του. Όσο για τον Οδυσσέα, βρήκε την τιμωρία που του άξιζε από τον Ποσειδώνα.
Ο θεός της θάλασσας οργισμένος όχι εξαιτίας του ανθρωποφάγου Πολύφημου που θέλει ο Όμηρος, αλλά για τις δολοπλοκίες που είχε εξυφάνει σε βάρος του Παλαμήδη, που όπως είδαμε ήταν απόγονός του, αφού τον καταδίκασε να θαλασσοδέρνεται δέκα ολόκληρα χρόνια, του έστειλε τέλος μέσα από το θαλασσινό βασίλειό του τον θάνατο.
Η ιστορία του Ναυπλίου, του τραγικού πατέρα, που τόσο σκληρά τον χτύπησε η μοίρα ενώ πλησίαζε στη δύση της ζωής του, δεν άφησε ασυγκίνητους τους τρεις μεγάλους τραγικούς ποιητές μας. Τα έργα όμως που έγραψαν γι’ αυτόν, είχαν την ίδια τύχη με αυτά που είχαν θέμα τον Παλαμήδη, εκτός από ελάχιστα αποσπάσματα.
Οι εφευρέσεις του Παλαμήδη
Τον σοφό γιο του Ναυπλίου και τραγικό ήρωα του Τρωικού πολέμου Παλαμήδη, εκτός από την ενασχόλησή του με τις επιστήμες και την επική ποίηση, του αποδίδεται και ένας μεγάλος αριθμός σπουδαίων εφευρέσεων, προϊόντων της εντέχνου σοφίας του, με χαρακτηριστικό τους την άμεση πρακτική εφαρμογή.
Οι εφευρέσεις του αυτές τον έχουν κατατάξει μεταξύ των πρώτων ευρετών όπως ονομάστηκαν μυθικά αλλά και ιστορικά πρόσωπα, θεοί και ήρωες, στους οποίους αποδόθηκαν διάφορες εφευρέσεις, όπως ο Απόλλων, ο Ήφαιστος, ο Ερμής, η Εργάνη Αθηνά, ο Λίνος, ο Δαίδαλος, ο Προμηθεύς, ο Φορωνεύς κ. ά.
Υπήρξε ιατρός, αστρονόμος και άριστος εποποιός, αλλά όπως μας πληροφορεί το λεξικό Σουίδα και η αρχαία παράδοση, τα έπη του εξαφανίστηκαν από τους απογόνους του Αγαμέμνονος δια βασκανίαν δηλ. από ζηλοφθονία.
Εφεύρε ακόμη την αλφαβητική γραφή, και τους αριθμούς, τους πεσσούς και τους κύβους, τα μέτρα και τα σταθμά, επινόησε τις φρυκτωρίες, τον άβακα, τα νομίσματα και την υποδιαίρεση του χρόνου.
 Το τέλος μιας ένδοξης γενιάς
Μετά τον τραγικό χαμό του Παλαμήδη και του βασιλιά πατέρα του, στο Ναύπλιο κυβερνούσαν τα παιδιά που είχαν απομείνει, ο Οίαξ και ο Ναυσιμέδων. Αλλά η κακοδαιμονία που μάστιζε τον Ναυπλιακό οίκο δεν έλεγε να τελειώσει. Ο Ορέστης θεωρούσε τον βασιλιά Ναύπλιο και τον Οίακα υπεύθυνους για τον θάνατο του πατέρα του, επειδή είχαν ξελογιάσει την μητέρα του και την είχαν παρακινήσει στην απιστία. Αφού γύρισε στις Μυκήνες και τιμώρησε τον φονιά του πατέρα του, θέλησε να αποτελειώσει το εκδικητικό έργο του, ξεκληρίζοντας και αυτήν την εχθρική του γενιά.
Ένας ακόμη λόγος ήταν ότι τα αδέλφια είχαν συμμαχήσει με τον Αίγισθο. Μία παλαιότερη τραγωδία του Στησιχόρου που λίγα αποσπάσματά της έχουν διασωθεί, ανέφερε ότι ο Οίαξ είχε πάρει γυναίκα του την κόρη του Αίγισθου και της Κλυταιμνήστρας Ηριγόνη. Η ευκαιρία του δόθηκε όταν στις μάχες που ακολούθησαν, τα αδέλφια παρατάχθηκαν στο πλευρό του Αίγισθου. Εκεί έπεσαν πολεμώντας από το σπαθί του Πυλάδη.
Στην Πινακοθήκη της Ακρόπολης των Αθηνών, υπήρχε μια ζωγραφική σύνθεση, που εικονίζε τον Ορέστη να θανατώνει τον Αίγισθο και τον Πυλάδη τους γιους του Ναυπλίου:
 «Υπάρχει επίσης αριστερά των Προπυλαίων κτίριο με ζωγραφιές… εδώ ανάμεσα στις ζωγραφιές, είναι και αυτή που παριστά τον Ορέστη να φονεύει τον Αίγισθο και τον Πυλάδη να σκοτώνει τα παιδιά του Ναυπλίου, που ήλθαν σε βοήθεια του Αιγίσθου».[11]
Η θεογέννητη Ναυπλιώτικη δυναστεία που είχε ξεκινήσει από τον γιο του Ωκεανού Ίναχο, πρόγονο της Αμυμώνης και αυτή με τον Ποσειδώνα γέννησε τον πρώτο Ναύπλιο, βρήκε αυτό το οικτρό και άδοξο τέλος, από τον δολοπλόκο Οδυσσέα που έκανε την αρχή, για να συνεχίσει η μισητή απ’ τους θεούς γενιά των Ατρειδών.
Πηγή: Ιωάννης Κ. Μπίμπης, «Αργολικά Παλαμήδης», Προοδευτικός Σύλλογος Ναυπλίου «Ο Παλαμήδης», Ναύπλιο, 2003.
Aνιχνευτής ο Επικούρειος Πέπος. 

Οι 99 Νικημένοι Που Προηγήθηκαν Του Ενός

«Εμένα πάντως μου φαίνεται», λέει βραχνά, «πως παρ’ όλα αυτά δεν ξέρεις παρά μια και μοναδική ιστορία, παιδί μου, την ιστορία του εκατοστού πρίγκιπα, που καταφέρνει να λύσει το αίνιγμα. Δεν ξέρεις όμως τίποτα για τις ιστορίες των προηγούμενων ενενήντα εννέα που χάθηκαν, επειδή δεν τα κατάφεραν».
Όλοι γνωρίζουν την ιστορία του Οιδίποδα. Επειδή εκείνος έλυσε το αίνιγμα της Σφίγγας. Αν δεν τα είχε καταφέρει θα ήταν ένας απ’ τους προηγούμενους 99 που χάθηκαν, και ποτέ δεν μάθαμε το όνομα τους.
Ο πρίγκιπας έγινε βασιλιάς επειδή έλυσε το αίνιγμα. Όμως ποιοι ήταν εκείνοι που προηγήθηκαν; Είναι ανώνυμοι, αλλά είναι ασήμαντοι;
Θα μπορούσε να γραφτεί μια ιστορία για κάποιον που έφτασε ως τη Σφίγγα και ηττήθηκε. Ποιοι ήταν οι γονείς του, πώς μεγάλωσε, πώς του δημιουργήθηκε η ανάγκη να αναμετρηθεί με το τέρας; Ήταν ματαιοδοξία ή μήπως αλτρουισμός; Ή μπορεί να ήταν η οργή ενός ανθρώπου που βαρέθηκε το τέρας και αποφάσισε να το αντιμετωπίσει, ακόμα κι αν ήξερε πως θα χάσει.
Πώς τον έλεγαν αυτόν τον άνθρωπο, τον αριθμό 73 απ’ τα θύματα της Σφίγγας;
Τι του είπε η μητέρα του όταν ξεκινούσε για τη Θήβα; Μήπως είχε γυναίκα και παιδιά;
~~
Μπορεί να γύρισε στα παιδιά του και να τους είπε: «Έχω κουραστεί να ζω με τον φόβο. Ο φόβος δεν πρέπει στους ανθρώπους. Θα παλέψω μαζί της. Θα το κάνω για μένα -και για σας».
Η γυναίκα του τον παρακαλούσε, τα παιδιά έκλαιγαν, αλλά ο αριθμός 73 ξεκίνησε για τη Θήβα. Στο δρόμο συνάντησε πολύ κόσμο. Όταν τους έλεγε πού πήγαινε, τι πήγαινε να κάνει, του δίναν την ευχή τους, για να τα καταφέρει και να τους λυτρώσει όλους.
Μια χήρα τον έβαλε στο σπίτι της κάποιο βράδυ.
«Ο άντρας μου χάθηκε», του είπε. «Πήγε κι αυτός να προσπαθήσει να λύσει το αίνιγμα. Ήταν ο αριθμός 42. Ποτέ δεν γύρισε. Μείνε εσύ, γίνε εσύ ο άντρας μου».
Ο αριθμός 73 έγινε άντρας της για μια νύχτα. Μα το επόμενο πρωί συνέχισε.
~~
Κάποια στιγμή συνάντησε μια γριά, που δύσκολα έβλεπε.
«Είσαι ο γιος μου;» τον ρώτησε. Όταν άκουσε τη φωνή του δεν απογοητεύτηκε. Σαν να ήξερε.
«Ο γιος μου πήγε να λύσει το αίνιγμα», του είπε. «Ήταν ο αριθμός 25. Ποτέ δεν γύρισε. Αλλά δεν καταλαβαίνω. Απ’ όλους τους δρόμους του κόσμου, απ’ όλες τις πόλεις του κόσμου, γιατί διάλεξε να πάει εκεί;»
«Για να λύσει το αίνιγμα», της απάντησε ο 73.
«Και γιατί έπρεπε να το λύσει;»
«Γιατί υπάρχει».
Ο 73 συνέχισε, μέχρι που βρέθηκε στη σπηλιά ενός σοφού -κι ενός σκύλου.
«Εσύ, που είσαι σοφός», του είπε, «γιατί δεν πηγαίνεις να λύσεις το αίνιγμα της Σφίγγας;»
«Δεν είμαι σοφός», είπε εκείνος. «Ανόητος είμαι και τίποτα δεν ξέρω».
«Τότε γιατί όλοι σε λένε σοφό;»
«Επειδή γνωρίζω πως δεν ξέρω. Εκείνοι νομίζουν ότι ξέρουν. Έχουν μια απάντηση για όλα. Εγώ έχω μόνο ερωτήσεις».
«Άρα δεν μπορείς να με βοηθήσεις. Εγώ ψάχνω για την απάντηση».
«Σε ποια ερώτηση;»
«Δεν την ξέρω ακόμα».
«Δεν γνωρίζεις την ερώτηση και θες να σου πω την απάντηση;»
Ο σοφός γέλασε με το φαφούτικο στόμα του. Ο σκύλος του γάβγισε κι εκείνος.
~~{}~~
«Ο σκύλος μου ξέρει περισσότερα από μένα», είπε ο σοφός. «Αλλά εσύ είσαι χειρότερος κι απ’ τους άλλους που περάσαν. Ήρθε από δω ο αριθμός 19, καθώς κι ο 12. Εκείνοι είχαν προετοιμαστεί, χρόνια πολλά με τους σοφιστές. Ήξεραν να απαντάνε σε αινίγματα που δεν έχουν λύση. Ήταν σίγουροι πως θα τα καταφέρουν».
«Και δεν τα κατάφεραν;»
«Αν τα είχαν καταφέρει δεν θα ήταν μόνο αριθμοί. Θα ήξερες το όνομα τους κι ίσως να έγραφαν έργα γι’ αυτούς».
Ο αριθμός 73 σηκώθηκε και τίναξε τη σκόνη απ’ τα ρούχα του.
«Οπότε δεν μπορείς να με βοηθήσεις».
«Το έκανα ήδη».
«Πώς;»
«Γαβ!» έκανε ο σοφός
«Η απάντηση είναι… ο σκύλος;»
«Γαβ!»
Ο σκύλος τους κοιτούσε παραξενεμένος. Μετά χασμουρήθηκε και ξάπλωσε.~~
Ο αριθμός 73 περπάτησε κι άλλο, μέχρι που έπεσε σε καταιγίδα. Για να κρυφτεί μπήκε σε μια στάνη. Εκεί ήταν το πρόβατα, ένας βοσκός κι ένα παιδί με πρησμένα πόδια. Σαν του είπε πού πήγαινε, ο βοσκός κούνησε το κεφάλι.
«Δεν είσαι ο πρώτος», του είπε.
«Το ξέρω», απάντησε ο αριθμός 73.
«Θα είσαι ο τελευταίος;»
«Δεν ξέρω».
«Και δεν φοβάσαι;»
«Κουράστηκα να φοβάμαι».
Το παιδί με τα πρησμένα πόδια τον πλησίασε.
«Χθες είδα έναν πεθαμένο», του είπε.
«Συμβαίνει. Θα δεις κι άλλους.»
«Μου είπε ότι θα έρθεις».
«Ο πεθαμένος στο είπε;»
«Ναι».
«Πού τον είδες;»
«Στον ύπνο μου».
«Και πού με ήξερε;»
«Νομίζω ότι ήσουν εσύ», είπε το παιδί.
«Εγώ δεν έχω πεθάνει».
«Όχι ακόμα».
Ο βοσκός έβαλε στο αριθμό 73 τυρί και ψωμί να φάει.
«Παράξενο είναι το παιδί σου», του είπε σαν έφαγε.
«Δεν είναι δικό μου».~~
Το πρωί ο αριθμός 73 ξεκίνησε για να πηγαίνει. Το παιδί τον περίμενε στην πόρτα.
«Πώς σε λένε;» τον ρώτησε.
«Τι σημασία έχει; Μπορείς να με λες αριθμό 73».
«Δεν μ’ αρέσει. Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί. Και τ’ αρνιά μας, όλα τα λέω με τ’ όνομα τους».
«Αλλά τα σφάζεις».
«Πρέπει να φάμε».
«Θα έσφαζες κι εμένα; Αν πεινούσες;»
«Δεν είσαι αρνί. Ούτε πρόβατο».
«Ναι, είμαι άνθρωπος».
Αυτό ο αριθμός 73 το είπε σαρκαστικά: «Ναι, είμαι άνθρωπος».
«Είσαι. Άνθρωπος», του είπε το παιδί.
«Να προσέχεις τον πατέρα σου», του είπε ο αριθμός 73 κι έφυγε.
«Δεν είναι. Πατέρας μου».
Έτσι είπε το αγόρι.~~
Λίγες ώρες μετά ο αριθμός 73 έφτασε στα τείχη της Θήβας. Εκεί καθόταν η Σφίγγα και ρωτούσε. Κι όποιος δεν ήξερε να απαντήσει έπεφτε στα νύχια της.
«Τι είναι…» ξεκίνησε να λέει το τέρας.
«Δεν ξέρω», την έκοψε ο αριθμός 73, πριν ν’ ακούσει το αίνιγμα.
«Τότε θα πεθάνεις», του είπε η Σφίγγα, και τέντωσε τα φτερά της για να πετάξει.
«Θα πεθάνω εγώ, κι άλλοι 26. Μπορεί περισσότεροι. Αλλά χωρίς εμάς δεν θα μπορούσε να έρθει ο εκατοστός».
«Ο πρώτος που ήρθε, ο αριθμός 1, μου είπε τα ίδια λόγια. Αλλά εσείς συνεχίζετε να ‘ρχεστε».
«Και θα συνεχίσουμε. Μέχρι που κάποιος θα λύσει το αίνιγμα. Κι αυτό θα γίνει. Όποιο κι αν είναι. Γιατί δεν υπάρχουν ερωτήσεις χωρίς απάντηση.»
«Άλλο σου είπε ο σοφός».
«Πού τον ξέρεις τον σοφό και τι λέει;»
«Αυτός σκέφτηκε το αίνιγμα», του είπε η Σφίγγα και του όρμηξε.
~~{}~~
Έτσι πέθανε ο αριθμός 73. Και πέρασαν πολλα χρόνια, μέχρι να μεγαλώσει το παιδί που όλοι ξέρουν και το λένε Οιδίποδα.
Πηγή: Αντικλείδι. 
Aνιχνευτής ο Επικούρειος Πέπος

Έμαθα Νο 2 από τον William Shakespeare.

Έμαθα:
Πως να μεγαλώνεις
δεν σημαίνει μονάχα να «κλείνεις» χρόνια.

Πως η σιωπή
είναι η καλύτερη απάντηση όταν ακούς ανοησίες.

Πως να δουλεύεις
δεν σημαίνει μονάχα να κερδίζεις χρήματα.

Πως οι φίλοι
«αποκτούνται» δείχνοντας το πραγματικό μας πρόσωπο.

Πως οι αληθινοί και πραγματικοί φίλοι βρίσκονται πάντα 
κοντά μας στις καλές και στις κακές στιγμές.
Πως τα χειρότερα πράγματα
«κρύβονται» μέσα σε μια καλή εμφάνιση.

Πως η φύση
είναι το πιο όμορφο δημιούργημα σε αυτή την ζωή.

Πως όταν σκέφτομαι πως γνωρίζω τα πάντα
ακόμη δεν γνωρίζω τίποτα.

Πως μια μοναδική ημέρα
μπορεί να είναι πολύ σπουδαιότερη από πολλά χρόνια.

Πως μπορείς να «συνομιλήσεις» με τα αστέρια αρκεί να το πιστέψεις.
Πως μπορείς να «εξομολογηθείς» στο φεγγάρι.
Πως μπορείς να ταξιδέψεις στο άπειρο.
Πως είναι υγιές να ακούς όμορφα και καλά λόγια.
Πως το να είσαι ευγενικός κάνει καλό στην υγεία.
Πως είναι αναγκαίο να ονειρεύεσαι.
Πως μπορείς να είσαι «παιδί» για όλη την ζωή.
Πως η ύπαρξή μας είναι ελεύθερη.
Πως ο Θεός δεν απαγορεύει τίποτα στο όνομα της αγάπης.
Πως το να κρίνεις και να κατακρίνεις τον εαυτό σου δεν έχει σημασία όταν αυτό που
πραγματικά έχει σημασία είναι η εσωτερική γαλήνη.

Και τέλος έμαθα πως δεν μπορείς να πεθάνεις για να μάθεις να ζεις.
William Shakespeare
Πηγή: Εναλακτική Δράση. 
Ανιχνευτής ο Επικούρειος Πέπος που εδώ και χρόνια προσπαθεί να Μάθει, και όλο του ξεφεύγει η ουσία των πραγμάτων.